Meluli Baba'ya 89 Yılında Kaç Yaşındasın Diye Sorulur

 

Bugün 97 yaşıma girdim. Gerçekle muhabbetim arttı. Aklım da batıl güçler karşısında zerre kadar sarsılmadı! Reşit yaşım bu.

Meluli Baba

Meluli Baba’nın 1989 yılında Musa Kazım Engin ile yapmış olduğu sohbetten.

Çizim: Ali Haydar Ülger

Birden Fazla Pir Sultan'ın Olduğunu Biliyor Muydunuz?

 

Doğrusunu söyleyeyim, şimdiye değin bir tek Pir Sultan Abdal olduğunu biliyordum: Hızır Paşa’nın astırdığı büyük halk şairi. Meğerse aynı adı taşıyan altı şair daha varmış! Pir Sultan üstüne çalışmaya başlayınca öğrendim bunu. İbrahim Aslanoğlu’nun kitabında açıkladığına göre, bu şairler bugüne dek bir tek kişi olarak görülmüşler! Oysa, yaşamları, kişilikleri ve şiirleri kadar çağları da değişik şairlermiş bunlar.

Onun için, artık bu şairleri birbirinden ayırmak zorundayız: Pir Sultan, Pir Sultan’ım Haydar, Abdal Pir Sultan, Pir Sultan Abdal (I), Pir Sultan Abdal (II), Pir Sultan Abdal (III), Pir Sultan Abdal (IV), ikinci Pir Sultan…

Acaba, hepimizin bildiği, Sivas’ta aslan ünlü şair bunlardan hangisi? Bunu belirlemek her birini tanımayı gerektiriyor.

Asım Bezirci - Pir Sultan Yaşamı, Kişiliği, Sanatı, Etkisi ve Bütün Şiirleri, kitabından.

Fotoğraf; hayatını da incelediği Pir Sultan Abdal’ın 1993 yılında Sivas’ta gerçekleştirilen anmasına katılan Asım Bezirci, edebiyatçı dostları Behçet Aysan, Metin Altıok ve Uğur Kaynar ile birlikte. Otelin yakılmasına dakikalar kala…

Mahzuni Şerif: Kimse Bizimle İlgilenmiyordu

 

Kimse bizimle ilgilenmiyordu. Aşıklar Derneği kurmamız gerekiyordu. Sebebi de şuydu. Türkiye’de halk ozanları sürekli baskı ve yoksulluk içinde yaşıyorlardı. Tamamen olmasa da bu durumdan kurtulmaları gerekiyordu. Örgütlenmeleri gerekiyordu. Biz gereğini yaptık. Aşıklar Derneği’ni kurduk. Çeşitli yerlerde sesimizi duyurmaya, konserler vermeye çalıştık. Bu çabalarımızda başarılı olduk. Dost Fikret Oytam ve Gazeteciler Sendikası’nın desteğiyle konserler verdik.

Mahzuni Şerif’in kendi anlatımından.

Aşık Muharrem Yazıcıoğlu’nun Kendi Anlatımından.

 

İlkokulu yakındaki köylere giderek okudum. Kışın dahi yırtık çarıkla gider gelirdim. Çalışkanlığım dolayısıyla adaşım öğretmenim beni çok severdi. Üç yılı o köyde okudum. Beşinci sınıfı Tahir nahiyesinde türlü sıkıntılarla okuyup ilkokulu bitirdim. Müziğe, saza meraklıydım. Küçük bir curam vardı çalardım. Et hiç yemezdim. Yedirebilmek için ağaçtan astıklarını hatırlarım. Alışmamıştık. Ufak yaşta işe koşar, çalışırdım. Anam ileri görüşlüydü. Bir ablam ve ben, babamdan hayır görmedik. On yaşında başlayabildiğim ilkokulu 1944’de bitirmiştim. 1945’de babam öldü.

Aşık Muharrem Yazıcıoğlu’nun kendi anlatımından.

Fotoğraf: Muharrem Yazıcıoğlu, oğlu ve eşiyle birlikte.

Talip Özkan'ın Hasret Gültekin Hakkındaki Düşünceleri

 

“Büyük bir gelecek vaat ediyordu, çok geleceği güzeldi, çok hemde. Orada kaldı maalesef. O yıllarda bu kadar şeyleri yapan adam günümüzde hayatta olsaydı herhalde çok güzel şeyler yapacaktı. Sonra okuyuş tarzı dokunaklı ve otantikti.”

Talip Özkan’ın Hasret Gültekin’e dair düşüncesi.

Yavuz Top'un Anlatımından

 

Peki biz, bizden sonrakilere ne bırakacağız? Halk da üretmiyor. Dünyayı görmüyorlar. Ekonomiden haberleri yok. Çağı tanımıyorlar. Dün halk türkülerini kendi yazıyordu. Kendi bağlamalarını yapıyordu. Ama bugün onların isteklerini “mal” olarak sunan sektör oluştu. Artık hiç kimse ağıt yakmıyor, ağlayacaksa eğer, gidiyor, Sabahat Akkiraz’ın albümünü alıyor. Oynayacaksa, Mustafa Kandıralı’nın albümünü alıyor. Bağlamaya ihtiyacı varsa, istediği boyutta alıyor. Bu yüzden artık müziğe kabiliyeti olanlar beste yapmak zorunda.

Yavuz Top

Fotoğraf Kaynak: Bekir Karadeniz - 1990

İnsanlık Davasına İnançlı Ozan: Nesimi Çimen

 

Saza on üç on dört yaşlarında başladım. Curam, Anadolu'da mevcut en ilkel sazdır. 1961'de ilk defa sahnede çalmaya başladım. 1968'e kadar Pir Sultan, Hatayi, Kaygusuz gibi ustaların taşlarını mümkün olduğu kadar yerlerine koymaya çalıştım. Şimdi kendim yazıp kendim okuyorum. İnsanlık davasına inanmış ve bu yola baş koymuşumdur.

Nesimi Çimen

Fotoğraf: Çerkez Karadağ

Sivas Madımak Otelinde Yaşananlardan Kısa Bir Kesit

 

Yangın başladı, bir süre sonra elektrikler gitti, her taraf kapkaranlık oldu. Her tarafı duman kaplamıştı.

El ele tutuşun, merdivenlerden aşağıya inelim’ diye bağırıyorlardı ve biz de öyle yaptık. Rahmetli Nesimi kafamı alıp kendi göğsüne koydu, ‘Makbule nefes alma, nefes almadan gidelim’ dedi. Nesimi elimden tutmuş, üzerime kapanırcasına, yüzümü göğsüne koymuş bir şekilde merdivenleri indiğimizi hatırlıyorum. Duman, nereye gittiğimizi görmüyoruz, dışarıda bağırış çağırışlar var. Zemin katına inmişiz ve ben yere yüzüstü düştüğüm için sırtım komple yanıyor. Ben bundan sonra hiçbir şey hatırlamıyorum.”

Nesimi Çimen’in eşi, Makbule Çimen’in Sivas Katliamı’nda yaşadıklarının anlatımından.

Aşık İsmail'in Kendi Anlatımından

 

1965 yılında askerlik görevimi tamamladım ve askerlik dönüşü 1966’da ise İstanbul’a gittim. İlk 45’lik plağımı orada okudum. Orada; Nesimi Çimen, Muhlis Akarsu, Müslüm Sümbül, Sait Ateş, Arif Sağ, Hüseyin Kaçıran, Urfalı Babi Selahattin Sarıkaya, Selda Bağcan, Ali Cemal Çetinkaya, Sadık Gürbüz ve Daimi gibi ozan ve sanatçılarla tanışma imkanı buldum. Bir ay içinde ikinci plağı yaptım. Sözü Hüseyin Kaçıran’a ve müziği bana ait olan “Ruhumda Bir Sıkıntı Var” adındaki plak çok sattı, gerçekten rekor kırdı. Bu eserle çok tanındım ve sık sık konserlere çağrıldım.

Aşık İsmail İpek

Saz Çalıp Deyiş Söylemekle Alevi Olunmaz

 

Saz çalıp deyiş söylemekle Alevi olunmaz. Dedelerimiz hayatları pahasına Aleviliği unutturmamışlar, bugüne getirmişler. Şimdi sıra gençlerimizde. Hakikaten, edep-erkan olmayan yerde ulviyet olmaz. Hakikat kemale erdikten sonra, sırrı hakikate varmaktır. Ölmeden evvel ölmek, Hak ile bir olmak demektir.

Aşık Ali Metin Dede